poniedziałek, 26 listopada 2012

"Świadek oskarżenia"


czyli Królowa Kryminału w wersji paranormalnej

Autor: Agatha Christie
Tytuł: Świadek oskarżenia
Liczba stron: 259

Świadek oskarżenia (The Hound of Death) to zbiór 12 opowiadań Agathy Christie z 1933 roku. Z opowiadaniami związany jest taki problem, że nie każdy je lubi, uważając za zbyt krótkie (z drugiej strony, czytając lektury szkolne wielu narzeka, że są one zbyt obszerne, chciałoby się krzyknąć: zdecydujcie się na coś! ;) ). Te zamieszczone w przeczytanym przeze mnie zbiorze, długie na pewno nie są - cała książka liczy sobie 259 stron, średnio na jedną historię przypadają, więc zaledwie 22 strony. Uważam, jednak, że są one naprawdę warte uwagi. 

Fanów Agathy Christie, którzy spędzili z jej utworami już wiele emocjonujących chwil, może zaskoczyć tematyka zamieszczonych w zbiorze opowiadań - większość z nich dotyka bowiem tematów paranormalnych (być może mam słabą pamięć, ale nie pamiętam żadnych innych dzieł Christie toczących się wokół historii nadprzyrodzonych) lub też tematów mieszczących się na pograniczu metafizyki i tajemnic ludzkiej psychiki. W kilku z nich możemy znaleźć podobne słowa: Zjawiska, które nazywamy nadnaturalnymi, mają w istocie charakter naturalny, ale my nie zgłębiliśmy jeszcze rządzących nimi praw...

źródło filmweb
Są takie sceny, słowa czy sytuacje z filmów lub książek, o których trudno zapomnieć, niosą one tak wielki ładunek emocji, są tak zaskakujące, że zostają w naszej pamięci na długo. Kilka takich intrygujących momentów można znaleźć w Świadku oskarżenia. Szczególnie godne uwagi jest tytułowe opowiadanie. Jego fabułę najlepiej oddaje określenie "dramat sądowy", które notabene jest jak najbardziej na miejscu, gdyż na jego podstawie powstała sztuka teatralna, a w roku 1957 również film (jedną z głównych ról zagrała w nim Marlene Dietrich). Poznajemy w nim adwokata, pana Mayherne, który bronić ma młodego człowieka, Leonarda Vole'a, oskarżonego o zamordowanie starej i majętnej kobiety, która uczyniła go swoim jedynym spadkobiercą. Sprawa wydaje się oczywista i z góry przegrana. Pan Mayherne jednak wierzy w niewinność swojego klienta... 

Innymi naprawdę godnymi uwagami opowiadaniami są również Radio, Lampa, Ostatni seans... Choć zaraz, chwileczkę, chyba prościej będzie wymienić tytuł jedynej historii, która zawodzi - Ogar śmierci. 
Wszystkie inne opowiadania gorąco polecam!


Mój ulubiony fragment z książki (z opowiadania Czerwony sygnał)

...jeśli człowiek cierpiący na urojenia nie mówi o nich głośno, to według wszelkiego prawdopodobieństwa nigdy nie odróżnimy go od ludzi normalnych. Niezwykła normalność osób nienormalnych to bardzo interesujący temat.

2 komentarze:

  1. No właśnie, opowiadania... Mimo, że uwielbiam Christie, to raczej nie sięgnę po ten tom, wolę standardowe powieści. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem, ja czytając opowiadania trochę żałuję, że są tak krótkie :)

      Usuń