poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Wrzesień z Agathą Christie - wyzwanie z nagrodami





Po raz drugi zapraszamy do udziału w wyzwaniu czytelniczym, z okazji rocznicy urodzin Agathy Christie
(15 września 1890 roku w Torquay).

Wrzesień z Agathą Christie

Wyzwanie trwa od 1-30 września 2016 roku, czyli jeden miesiąc i polega na:
  • Przeczytaniu minimum jednej książki Agathy Christie we wrześniu (nie musi to być kryminał), wydanej przez Wydawnictwo Dolnośląskie.
  • Napisaniu recenzji i umieszczeniu jej we wrześniu, na swoim blogu (oraz opatrzenie banerkiem wyzwaniowym).
  • Wklejeniem linka do swojej recenzji pod tym postem.
  • Wyrażeniu zgody na opublikowanie recenzji, która brała udział w wyzwaniu, w późniejszym czasie, na blogu Na tropie Agathy jako gość – nick (recenzja będzie opublikowana na blogu Na tropie Agathy wraz z podaniem linka do bloga, z którego pochodzi oraz, na życzenie, ze wstawieniem blogowego banerka autora wpisu).
  • Umieszczeniu banerka wyzwaniowego na swoim blogu.
  • Udział w wyzwaniu mogą wziąć tylko osoby, które posiadają blogi. Z wyzwania nie wykluczamy członków bloga Na tropie Agathy, które mogą same wstawić wersję roboczą posta z recenzją, jednak muszą zgłosić link do recenzji umieszczonej na swoim blogu, pod tym postem.
Chętnych proszę o zgłaszanie się pod tym postem.

Pośród uczestników wyzwania rozlosowane zostaną nagrody: 
Cztery książki obyczajowe autorstwa Królowej Kryminału 
Agathy Christie



Zapraszamy!
 

środa, 17 sierpnia 2016

Niebezpieczna zabawa [Zbrodnia na festynie]



Ariadna Oliver, popularna autorka kryminałów (i alter ego Agathy Christie) zostaje poproszona o zorganizowanie zabawy mającej być główną atrakcją lokalnego festynu odbywającego się w posiadłości Nasse House, od roku należącej do Sir George'a Stubbsa. Przygotowuje więc intrygę i inscenizację – jest cała lista podejrzanych, pojawiają się tropy, a wreszcie trup w szopie (uduszoną dziewczynę ma "odegrać" harcerka Marlena Tucker). Zapowiada się świetna zabawa! Jednak przestaje być zabawnie, gdy nagle okazuje się, że Marlenę Tucker uduszono – dokładnie tak, jak przewidywał scenariusz. Początkowo podejrzanych jest sporo – wszak festyn zgromadził wiele osób. Odkrycie mordercy to nie lada wyzwanie zarówno dla policji, jak i dla Herculesa Poirota. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy przepada mało lotna żona Stubbsa, Hattie, "bardzo dekoracyjna młoda kobieta"[1], która zdawała się "stworem spod tropikalnego słońca przypadkowo złowionym do angielskiego salonu"[2].

"Zbrodnia na festynie" charakteryzuje się mrocznym klimatem (choć nie jest to jeszcze ten intensywny mrok, który spowija większość ostatnich powieści Christie). Przeraża tak tragiczna śmierć czternastoletniej harcerki. Intryga – jak przystało na Królową – wydaje się zawikłana. Nawet wielki belgijski detektyw ma problem z rozwiązaniem zagadki:

"Tkwił we mgle, w takiej mgle, w której od czasu do czasu pojawiają się złudne błyski światła. Raz po raz coś się wyłania, a przynajmniej tak mu się wydaje. Ale nigdy nie udało się przeniknąć tej mgły głębiej"[3].

Niejako obok intrygi Christie odmalowuje przepyszny – a do tego zaprawiony zdrową dawką ironicznego humoru – obraz powojennej Anglii i Anglików. To zupełnie inny niż wcześniej świat, wojna go zmieniła. Imponujące posiadłości przerabia się na pensjonaty, hotele i schroniska młodzieżowe, dawni właściciele ziemscy odchodzą (tak jak Amy Folliat, najciekawsza postać w powieści, godna potomkini możnej rodziny, która – zmuszona sprzedać posiadłość przodków – mieszka w domku przy bramie). Ich miejsce zajmują irytujący nuworysze, nieudolnie odtwarzający funkcjonowanie tej dawnej rzeczywistości (znamienne, że w Nasse House podaje się śniadania na modłę przedwojenną). Nowe pokolenie wyznaje trochę inne wartości niż ich poprzednicy. Oburzenie i niezrozumienie starszych wzbudzają młodzi ludzie w szortach i pretensjonalnych koszulach, kobiety wyposażające swe domy w nowoczesne sprzęty (elektryczne żelazka, telewizory, urządzenia kuchenne).

Uderza wielka niechęć (dyskretnie ośmieszona przez Christie) do cudzoziemców (te uprzedzenia oczywiście nie są wytworem czasów powojennych). Początkowo to właśnie wśród nich lokalna społeczność szuka mordercy – bo przecież "z cudzoziemcami nigdy nie wiadomo. Może im odbić w jednym momencie"[4]. Pani Tucker, matka zabitej dziewczynki, stwierdza: 

"to na pewno ktoś z tych cholernych cudzoziemców ze schroniska. Z cudzoziemcami nigdy nie wiadomo. Niby uprzejmie się odzywają, a jakie koszule noszą, aż trudno uwierzyć. Mają na tych koszulach dziewczyny w bikini – tak to się u nich nazywa. I wszyscy wyłażą na słońce tu i tam w ogóle bez szortów. To musi doprowadzić do złego"[5].

W zasadzie tę powieść należałoby czytać właśnie ze względu na wspaniałe obrazki obyczajowe – bo jako kryminał trochę rozczarowuje na tle innych dokonań Agathy Christie. Choć pomysł na zawiązanie akcji jest świetny, późniejsze śledztwo wydaje się aż nadto zagmatwane, a przy tym dramatis personae w większości wydają się raczej płaskie i nieciekawe, do tego zbyt słabo związane z intrygą (krąg podejrzanych wyraźnie został sztucznie powiększony).

Mimo wszystko "Zbrodnia na festynie" pozostaje przyzwoitym kryminałem. Zachęcam was do wzięcia udziału w polowaniu na mordercę, które nagle wymyka się spod kontroli.

---
[1] Agatha Christie, "Zbrodnia na festynie", przeł. Andrzej Milcarz, Wydawnictwo Dolnośląskie, 1996, s. 44.
[2] Tamże, s. 28.
[3] Tamże, s. 175.
[4] Tamże, s. 82.
[5] Tamże, s. 91.

Książka pochodzi z portalu BiblioNETka. Autorem recenzji jest Misiak297.

piątek, 12 sierpnia 2016

Inspektor Japp

Philip Jackson as Chief Inspector James Japp
Inspektor James Japp - (Philip Jackson)
– postać fikcyjna, stworzona przez Agathę Christie; występuje w wielu powieściach i opowiadaniach z udziałem Herculesa Poirota. To policjant, sceptycznie nastawiony do pracy „małych szarych komórek” słynnego detektywa. Często jako pierwszy przybywa na miejsce zbrodni. Na ogół popełnia omyłki co do przebiegu zdarzeń i motywu zbrodni, a jednak po wyjaśnieniu danej zagadki przez Poirota chętnie przypisuje sukces sobie samemu. Najczęściej chodzi ubrany w prochowiec i kapelusz. W wielu opowiadaniach występuje jako nadinspektor, w powieści „Śmierć w chmurach” jest już komisarzem. Poirot zawsze się do niego zwraca per: „inspektorze” lub „komisarzu”, w zależności od stopnia, jaki ten w danej historii posiada. Ma złośliwy charakter, często dogaduje Poirotowi - zwłaszcza wtedy, kiedy myśli, że to on, Japp, nie zaś Poirot, ma w określonej sprawie rację (zawsze jednak okazuje się coś wręcz przeciwnego). Chętnie korzysta z pomocy Poirota w rozwiązywaniu spraw; niejednokrotnie sam go o to prosi. Jappa i Poirota łączy wielka przyjaźń. Pierwszy raz spotkali się podczas pobytu inspektora w Belgii, gdzie wspólnie rozwiązali pewną zagadkę (podczas tej sprawy obaj poznali również kapitana Arthura Hastingsa, innego wiernego przyjaciela Poirota). Drugie ich spotkanie miało miejsce w powieści „Tajemnicza historia w Styles”, gdy słynny detektyw przyjechał do Anglii na stałe.

Philip Jackson as Chief Inspector James Japp
W opowiadaniu „Zniknięcie pana Davenheima” Japp zakłada się z detektywem o to, iż ten nie rozwiąże zagadki, nie opuszczając swego mieszkania. Stawka była niebagatelna: pięć funtów i honor Poirota. Zakład wygrał detektyw.
Postać inspektora Jappa jest chwilami bardzo komiczna. Przypomina inspektora Lestrade’a z książek o Sherlocku Holmesie.
W serialu wytwórni Granada z Davidem Suchetem w roli głównej odtwórcą roli Jappa jest aktor Philip Jackson. Serial dość mocno rozszerza jego oraz postać oraz ubarwia jego biografię o dodatkowe, zabawne wydarzenia, nie ukazane wcale w opowiadaniach np.
- w odcinku „Morderstwo w zaułku” fascynuje go puszczanie przez dzieci sztucznych ogni w Dzień Guya Fawkesa
- w odcinku „Kradzież biżuterii w hotelu Metropolitan” Japp podczas zabawy w lunaparku wziął udział w strzelaniu do celu; wygrał wtedy... misia.
- w odcinku „Entliczek pentliczek” Japp spędzał święta samotnie do czasu, gdy zaprosił go do siebie Poirot.
- w odcinku „Gniazdo os” Jappowi dały się we znaki dolegliwości żołądkowe, a słynny detektyw odwiózł go wówczas do szpitala.


Poirot oraz Inspektor Japp

Warto też zauważyć, że w serialu inspektor Japp ma żonę, którą bardzo kocha pomimo tego, iż nie podziela ona jego pasji do rozwiązywania zagadek kryminalnych. Pani Japp nigdy nie pojawia się osobiście, ale dużo się o niej dowiadujemy z ust samego inspektora. W odcinku „Śmierć lorda Edgware'a” Japp wyjawia, że żona nie pozwala mu mówić przy stole o morderstwach, a do tego jest straszną pedantką, zwłaszcza gdy chodzi o czystość. Inspektor sam się chwilami dziwi, jak to możliwe, że już tyle lat są razem. W odcinku „Boże Narodzenie Herkulesa Poirot” na święta zjawia się cała rodzina pani Japp, którą to rodzinę inspektor niezbyt lubi. Widzimy wówczas, że największą udręką dla Jappa jest wspólne śpiewanie kolęd z krewnymi żony, dlatego pierwszej nadarzającej się okazji policjant wymyka się z Poirotem, by poprowadzić sprawę brutalnego morderstwa, które miało miejsce w sąsiedztwie.


Powieści i opowiadania z jego udziałem

  • 1920 Tajemnicza historia w Styles
  • 1927 Wielka czwórka
  • 1932 Samotny Dom
  • 1933 Śmierć lorda Edgware'a
  • 1935 Śmierć w chmurach
  • 1936 A. B. C.
  • 1937 Morderstwo w zaułku
  • 1940 Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie
  • 1947 Dwanaście prac Herkulesa
  • 1974 Wczesne sprawy Poirota
Oraz krótkie przygody:
  • Pas Hipolity,
  • Zniknięcie pana Davenheima,
  • Gniazdo os.

 

niedziela, 7 sierpnia 2016

Morderstwo w zaułku - Agatha Christie

Mało wiarygodne samobójstwo, czy wątpliwe morderstwo?                                Zagadkę kryminalną rozwiązują nadinspektor Japp i Herkules Poirot. Barbara Allen zmarła w nocy od strzału z pistoletu, podczas gdy trwał pokaz sztucznych ogni. To świetny moment, aby wystrzał zlał się z odgłosami fajerwerków. Zmarła dzieliła mieszkanie z przyjaciółką, Jane Plenderleith. Czy współlokatorka mogła być morderczynią? A może zabójcą był narzeczony lub znajomy, który odwiedzał Barbarę? czy można wykluczyć w stu procentach samobójstwo? Agatha Christie jak zwykle zaplątała intrygę, ale nie ma takiej zagadki, której nie rozwiązałby Herkules Poirot!
 Zbiór składa się z opowiadań:
- Morderstwo w zaułku
- Niewiarygodna kradzież
- Lustro nieboszczyka
- Trójkąt na Rodos
Niewiarygodna kradzież
W posiadłości ministra do spraw uzbrojenia, lorda Charlesa Mayfielda, goście spędzają czas na grze w karty. Wieczorem jednak zaproszeni panowie muszą popracować nad sprawami wagi państwowej. Okazuje się, że w niewiarygodnych wręcz okolicznościach znikły plany budowy nowoczesnego bombowca. Sprawa jest wagi państwowej. O w pół do trzeciej w nocy przywieziono do posiadłości Herkulesa Poirot, aby wyjaśnił tę brawurową kradzież. Podejrzana jest pani Vanderlyn, kobieta o dość wątpliwej reputacji, która najprawdopodobniej działa dla niemieckiego narodu.

Morderstwo w zaułku [Agatha Christie]  - KLIKAJ I SłUCHAJ ONLINE

Lustro nieboszczyka

"Opowiadanie "Drugi gong", które po raz pierwszy ukazało się drukiem w czerwcu 1932 roku na łamach magazynu "The Strand", natomiast swoją książkową premierę miało dopiero w 1988, czyli już po śmierci autorki, w tomie "Detektywi w służbie miłości". Wcześniej nigdy nie weszło do żadnego zbioru, zapewne dlatego, że w wydanym w 1937 roku tomie "Morderstwo w zaułku" ukazała się jego rozbudowana wersja, zatytułowana "Lustro nieboszczyka", poniekąd więc było znane czytelnikom."[1]
W tym opowiadaniu u boku Herkulesa Poirot pojawia się pan Satterthwaite, szczególna postać, która często towarzyszyła panu Quinowi. Podobnie jak w tytułowym "Morderstwie w zaułku" strzał z pistoletu zostaje odebrany przez domowników jako wystrzał korka od szampana lub dźwięk rury wydechowej samochodu.

Trójkąt na Rodos

Nie dość, że "Tekst opublikowany w USA różni się od wersji brytyjskiej (...) [to] podstawowy motyw Christie rozwinęła później w powieści "Zło, które żyje pod słońcem", stąd zapiski do obu tych utworów łatwo można pomylić."[2]
"We wstępnym projekcie zagadka "Trójkąta na Rodos" przeznaczona była dla była dla Parkera Pyne'a"[3]
"I w opowiadaniu, i w powieści mamy nadmorski kurort oraz odwieczny trójkąt miłosny - w każdym z utworów inny i w obu nie taki, jakiego spodziewał się czytający. Różnice polegają przede wszystkim na odmiennych motywach popychających sprawców do zbrodni i zmianie kształtu trójkąta, który w powieści przybiera formę wyjątkowo przewrotną. (...)
"W Notatniku 58 napotykamy zapis, który mógłby stanowić wstępny szkic do "Trójkąta na Rodos", gdyby nie fakt, że pojawia się w samym środku notatek do znacznie późniejszej "Karaibskiej tajemnicy". Między "Trójkątem...." a "Karaibską tajemnicą" istnieją pewne podobieństwa - w obu utworach występuje kwartet złożony z dwóch par małżeńskich, a akcja rozgrywa się w egzotycznej, nadmorskiej miejscowości. Najwyraźniej autorka w trakcie rozważań różnych możliwości rozwiązania kwartetu karaibskiego, dla przypomnienia zanotowała sobie "wariant rodyjski"[4]

Polecam audiobooka w doskonałym wykonaniu Danuty Stenki!
 ----
[1] Curran John, „ABC zbrodni Agathy Christie: Sekrety z archiwum pisarki”, tłum. Długajczyk Beata, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2012, s. 146
[2] Curran John, „Sekretne zapiski Agathy Christie”, tłum. Długajczyk Beata, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2010, s. 258
[3] tamże, s. 259 
[4] tamże, s. 260 
 


Morderstwo w zaułku
Długość: 8 godzin 2 minuty
Autor: Agata Christie
Czyta: Danuta Stenka
Kategoria: Kryminały
Wydawca: PUBLICAT S.A.
Typ: Audiobook - pełny

Cztery opowiadania – kilka godzin niezapomnianych wrażeń i intelektualnych zagadek
Wyjątkowy głos Danuty Stenki towarzyszy wyjątkowym przeżyciom związanym z przenikliwym prowadzeniem śledztwa przez detektywa Herkulesa Poirota. Audiobook poświęcony kryminalnemu geniuszowi Agathy Christie. Atmosfera zagęszcza się, krąg podejrzanych zawęża, ale tak naprawdę wciąż gubimy się w domysłach, dostając do zastanowienia nowe dowody i fakty. Mało wiarygodne samobójstwo, czy wątpliwe morderstwo? Tutaj wszystko może się zdarzyć. Każda historia ma swoje drugie dno, często mało widoczne, o czym dowiadujemy się wsłuchując w dedukcję prowadzoną przez detektywa. Opowiadania można słuchać od razu, jedno po drugim albo zrobić sobie przerwę, pozwalając odpocząć szarym komórkom. Przyjemnością są lakoniczne, choć bardzo życiowe dialogi. Uczty intelektualnej dostarcza słuchaczowi Wydawnictwo Dolnośląskie.

poniedziałek, 1 sierpnia 2016

Kapitan Artur Hastings

Kapitan Arthur Hastings (Hugh Fraser) to współpracownik i najlepszy przyjaciel detektywa Herkulesa Poirota w powieściach Agathy Christie. Pierwszy raz występuje w powieści Tajemnicza historia w Styles, potem pojawia się w wielu kolejnych opowiadaniach z Poirotem w roli głównej; występuje najczęściej jako narrator.
Poirot spotyka Hastingsa prawie od razu po przybyciu do Wielkiej Brytanii. Po tym, jak w Styles zostaje popełnione morderstwo, Hastings pomaga Poirotowi w śledztwie - jako że są od dawna przyjaciółmi. Kapitana pociąga praca detektywa, jednakże, w przeciwieństwie do przyjaciela, ma skłonność do ogólnie przyjętych (bardzo często błędnych) schematów postrzegania zaistniałych wydarzeń i zauważanych przez Poirota śladów; nieraz też uwadze jego umyka wiele ważnych szczegółów. Hastings - były oficer Armii Brytyjskiej podczas I wojny światowej - jest bardzo odważny. Poirot często wykorzystuje go wtedy, gdy trzeba podjąć działania fizyczne - na przykład obezwładnić przestępców. Poirot lubi droczyć się z Hastingsem, ale najwyraźniej lubi jego towarzystwo. Zanim Hastings się nie ożenił, dzielił z detektywem (i z jego sekretarką, panną Felicity Lemon) mieszkanie.

Poirot i Hastings, autor: CeskaSoda
Zuzana Martinkova
Hastings ma cechy typowego angielskiego dżentelmena – niezbyt bystrego, ale bardzo wymagającego, który zawsze ma na względzie "fair play". Jest rycerski i ma słabość do pięknych kobiet (szczególnie tych mających kasztanowe włosy), co wielokrotnie ściąga na niego i Poirota kłopoty. W końcu poślubia kasztanowowłosą piękność, Dulcie Duveen (poznaje ją w powieści Morderstwo na polu golfowym). Następnie przeprowadza się na ranczo w Argentynie; od czasu do czasu jednak odwiedza Poirota.

Poirot i Hastings, autor: CeskaSoda
Zuzana Martinkova

Powieści, w których się pojawia

  • (1920) Tajemnicza historia w Styles
  • (1923) Morderstwo na polu golfowym
  • (1924) Poirot prowadzi śledztwo
  • (1927) Wielka czwórka
  • (1932) Samotny Dom
  • (1933) Śmierć lorda Edgware'a
  • (1934) Czarna kawa (pierwotnie sztuka teatralna)
  • (1936) A.B.C.
  • (1937) Niemy świadek
  • (1941) Zło, które żyje pod słońcem (epizodycznie)
  • (1974) Wczesne sprawy Poirota
  • (1975) Kurtyna

Hugh Fraser as Captain Hastings in the Agatha Christie's Poirot.